Təcili yardımın fasiləsində 5 dəqiqə

[emeraldvoluminous]

Həyatımı dəyişən o an təcili yardım maşınının arxa oturacağında baş verdi. Bəli, mən təcili yardım həkimiyəm. Növbələr 24 saat davam edir. Bəzən elə olur ki, nahar yeməyə 5 dəqiqə vaxtım olmur. Həmin gün də çox ağır keçirdi. Səhər saat 8-dən axşam 6-dək fasiləsiz çağırış. Qəzalar, qan təzyiqi qalxan yaşlılar, huşunu itirən gənclər.

Saat 7-də birdən sakitlik yarandı. Fəhlə rayonunda idik. Maşını kənara çəkdik. Həmkarlarım çölə çıxıb siqaret çəkirdilər. Mən oturdum içəridə. Yorğunluqdan gözlərim bağlanırdı. Telefonuma baxdım. Heç nə yox idi. Darıxırdım. Birdən bir reklam gördüm: “proqramı mostbet”. Düyməsi böyük idi. Qırmızı rəngdə. O qədər yorğun idim ki, düşünmədən toxundum.

Yükləmə başladı. “Proqramı mostbet” – nə deməkdi, bilmirdim. İnanın, o ana qədər heç vaxt qumar oyunları ilə maraqlanmamışdım. Tibb universitetində oxuyanda sinif yoldaşlarım “üçlük” oynayırdı, mən isə kitab oxuyurdum. Amma həmin gün... həmin yorğunluq... həmin boşluq...

Proqram yükləndi. Açdım. Qeydiyyat sadə idi. Telefon nömrəmi yazdım, kod göndərdilər. Hesab açıldı. Gördüm ki, xoş gəlmisin bonusu var – 35 manat pul qoymadan. Düşündüm: “Bunun itkisi yoxdur”. Təcili yardım maşınının titrəyən işıqları altında oynamağa başladım.

İlk bir neçə dəqiqə uduzdum. 35 manat 25-ə düşdü. Amma məni maraqlandıran uduş yox idi. Məni maraqlandıran o idi ki, bu bir neçə dəqiqə ərzində xəstələri, reanimasiyaları, qışqırıqları unutdum. Beynim sakitləşdi. Sonra bir slot gördüm – “Starburst”. Gəmilər, ulduzlar, kosmik rənglər. Çox sadə idi. Düyməni bas, fırlan, gözlə. 25 manat birdən 42 oldu. Ürəyim oynamadı, çünki özüm həkim idim, ürəyimin döyüntüsünü hesablaya bilirdim. O an 95 idi. Normal.

Birdən maşının qapısı açıldı. Həmkarım Eldar girdi. Dedi: “Könül, yığışdır, çağırış var”. Telefonu bağladım. Getdik. Xəstə 70 yaşlı kişi idi, huşsuz. Reanimasiya etdik. Xəstəxanaya çatdırdıq. Qayıdarkən düşündüm: “Balansda neçə qaldı?”. Açdım proqramı mostbet. 42 manat yox idi – 67 manat idi. Oynayan mən yox, bəlkə də şans özü oynamışdı.

Gecə saat 2-də növbə bitdi. Evə gəldim. Yorğun, amma yata bilmədim. Yenə açdım proqramı. Qərar verdim: bu dəfə özümdən 20 manat atım. Atdım. Oynadım. 1 saat ərzində balans 240 manat oldu. Tez çıxarış etdim. Yatdım. Səhər oyananda pul kartımda idi.

Nə etdim? 200 manatını banka qoydum. 40 manatına özümə yeni bir stetoskop aldım. Köhnəsi sınmışdı, amma ala bilmirdim.

Həmin hadisədən sonra proqramı mostbet telefonumda qaldı. Onu silmədim. Amma özümə şərt qoydum: “Yalnız təcili yardımda fasilə vaxtı, yalnız 5 dəqiqə, yalnız 10 manat”. Qəribədir, amma bu qayda mənim işimi də yaxşılaşdırdı. Çünki əvvəllər fasilələrdə darıxır, gərginliyi içinə yığırdım. İndi 5 dəqiqə oynayıb, başımı boşaldıram. Sonra yenə xəstələrə qayıdıram.

Dostlarım deyir: “Həkim qumar oynayır, ayıbdır”. Mən gülürəm. Deyirəm: “Mən qumar oynamıram. Mən bir oyuncaqla stressimi atıram”. Fərq budur. Bir dəfə 30 manat uduzdum. Qızmadım. Çünki o 30 manat mənim gərginliyimin qiyməti idi. Dəyərdi.

Üç ay sonra bir hadisə oldu. Xəstəxanada çox ağır bir gecə keçirdik. Üç əməliyyat, iki reanimasiya. Axşam evə gələndə proqramı mostbet açdım. 10 manat atdım. 30 dəqiqə oynayıb 180 manat qazandım. O pulun 100-ü ilə şöbəmizə bir elektrik çaydan aldım. Həkim otağında çaydanımız yox idi. Hamı sevindi. Dedilər: “Könül, hardan?”. Dedim: “Şansdan”.

İndi mən o çaydandan hər gün çay içirəm. Və hər dəfə su qaynayanda yadıma o gecəki təcili yardım maşını düşür. O titrəyən işıqlar, o yorğunluq, o reklam düyməsi. Həyat nə qədər qəribədir. Sən bir həyat xilas edirsən, bir başqa yerdə isə sənin həyatını bir oyun xilas edir.

Ən böyük uduşum 240 manat yoxdur. Ən böyük uduşum o oldu ki, gərgin iş rejimində 5 dəqiqəlik fasilə tapıb özümə qayıtmağı bacardım. Proqramı mostbet mənə sadəcə bir proqram deyil, bir nəfəs oldu. Bir dəlikdən girən hava kimi. Bəzən həkimlər də nəfəsə ehtiyac duyur.

Hələ də oynayıram. Yalnız qaydalarımla. Yalnız limitimlə. Və yalnız o vaxt ki, həqiqətən ehtiyacım olur. Nəyə ehtiyac? Sakitliyə. Düşüncələri sıfırlamağa. Və bəzən bir az da şansın gülümsəməsinə. Çünki həyatda hər şey oyundur. Sadəcə qaydaları yaxşı bilmək lazımdır. Mən bilirəm. Həkiməm axı.